Η Ματίνα Αποστόλου, στο τελευταίο και δεύτερο κατά σειρά μυθιστόρημά της, με τίτλο Ρίζες (εκδ. Ίκαρος), αναφέρεται στις ΡΙΖΕΣ ως καταγωγή. Αυτές που για άλλους λειτουργούν περιοριστικά και για άλλους ενισχυτικά στην εξέλιξή τους. Εκεί, οι ζωές τεσσάρων γυναικών συγκλίνουν – τέσσερις γυναίκες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Με δεδομένο την καταγωγή, ως κοινό τόπο μνήμης, και το συμβάν του θανάτου, ως το αναπόφευκτο σοκ της απώλειας. Αυτή η αποδοχή της απώλειας φέρνει τις τέσσερις αυτές γυναίκες, συγκεντρωμένες κι όλες μαζί, στον ίδιο τόπο, στις Ρίζες. Κάθε μια από αυτές είναι εγκλωβισμένη σε ένα -ίσως δικό της αναγκαίο και αναπόφευκτο- παράδοξο. Έτσι, για κάθε γυναίκα, το ίδιο το συμβάν του θανάτου συνιστά και μια άλλη ιστορία. Μια άλλη εκδοχή της ίδιας ιστορίας. Οι προσωπικές μνήμες της κάθε μιας την αλλάζει λίγο ή περισσότερο. Ανάλογα με τον αφηγητή και το κοινό, ανακύπτει μια διαφορετική διήγηση της ίδιας ιστορίας – στρογγυλεύεται, γυαλίζεται, φτιάχνεται μια νέα εικόνα.
Το Βιβλίο Ρίζες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος.
Στις σελίδες του βιβλίου αρθρώνονται ξεχασμένοι σκελετοί- αισθήσεις, εντυπώσεις, τραύματα· θαμμένα στο ομιχλώδες τοπίο του ασυνειδήτου, και τα οποία εξακολουθούν να επιδρούν στην ενήλικη ζωή των τεσσάρων γυναικών: Της Βάσως, της Αλέκας, της Μάρας και της Άννας. Αδερφή, Σύζυγος, Κόρη, Θεία. Κάθε μια από αυτές εκπροσωπεί και μια διαφορετική γενιά. Έχουμε να κάνουμε με γυναίκες που ψάχνουν την ταυτότητα τους, καθώς οι οικογενειακές, κοινωνικές και συμβολικές δομές τους έχουν στερήσει τη «δική τους» γλώσσα, τις «δικές τους» εικόνες. Έτσι, πρωταρχικές εμπειρίες και μνήμες, αναζωπυρώνουν αναστολές, ενοχές, ανταγωνισμούς, απωθημένες επιθυμίες. Σε κάθε περίπτωση, η κατανόηση των ιχνών του παρελθόντος πραγματώνεται αναγκαστικά στο πλαίσιο της αφήγησης αυτών των ιστοριών. Κι όπως, σε κάθε αφήγηση, έτσι κι αυτές εδώ, υπόκεινται σε ερωτήματα και προβληματισμούς αναφορικά με τη μορφή και τη συγκρότησή τους, συναρτήσει κοινωνικών συμβάσεων και τρόπων.
Συνέντευξη στην Φαίη Γκαϊνά