Ελένη Τζιώγα: Λέξεις

Ήθελα να κλέψω λέξεις σήμερα,λέξεις γλυκιές, λέξεις τραχιές,λέξεις ελαφρές, βαρύγδουπες,εντυπωσιακές, λέξεις απλές.Να φυλακίσω μ΄αυτές ήθελατις στιγμές, τις ώρες που είναιαπλές και σύνθετες, χαρούμενεςκαι λυπητερές, στιγμές φυλακισμένεςστο τώρα το μοναδικό, που δεν θαξαναυπάρξει ποτέ ξανά.΄Ηθελα να φτιάξω ένα ποίημαμ΄αυτές από συνήθεια είναι πολύκαλά κρυμμένες στά άγνωστασκοτεινά κελιά και καταγώγιακαι δεν νοιάζονται να βγούν στοοδυνηρό φως, μην […]

Άβερμπαχ Φραντζέσκα

Όσο κι αν εξαπατήθηκα απ’ την βροχήθα επιμείνω κι άλλο.Παρόλο που ζούμε μια τραγωδία,αυτό το σούρουπο αισθάνομαι μια γλύκα αλλιώτικη!Και επειδή έχω μια μανία να γλιτώνω απ’ το φθινόπωροξεχνάω τις αντοχές μου.Ούτε μια στιγμή δεν μας έχουν αφήσει να ζήσουμε,το μέσα μας δεν μας απασχολεί ιδιαίτεραόμως περιμένουμε απ’ τους ρομαντικούςνα έρθουν να μας σώσουν.Αν και […]

Αγγελάκη-Ρουκ Κατερίνα: Τα γράμματα

Θυμάμαι είχα δει ένα όνειρογια τα γράμματακαι που να τα βρώΤο #Άλφα θα το ‘βρισκασε άγριο τοπίο φτερό ανάσα άσπρου πουλιούσ’ αγκάθι σκαλωμένο.Το #Βήτα στα βότανα.Έψαχνα για φάρμακον’ αλαφρώσει το βάροςτου ήλιου που πέφτειν’ αντέξω την τέφρατης νύχτας κάθε φοράη τελευταία νύχτα.Το #Γάμα στα γλυκά της μάνας μου.Γιόρταζε εκείνη τη γέννηση μουπιο πολύ από μένασαν […]

Κωστέας Κωνσταντίνος: Αφή

Μια φορά κι έναν καιρό ένα αγόρι βρήκε πεταμένα τα χέρια μου.Τα φόρεσε και προσπαθώντας να ψηλαφίσει τον κόσμοκαθώς το φευγαλέο ρόδο που άτσαλα μαδήσαμεέφερε στην επιφάνεια τον πόνο των αγκαθιών.Σφαλισμένος στην κάμαρά μου πιαεγώ που κάποτε ψιθύριζα για διαρρήξειςελπίζω σε ξένα χέρια, πιο δυνατά.

Γκανέλης Γιώργος: Ποίημα εκτός ύλης

Τελευταία κοιμάμαι μ’ ένα σκιάχτροκαι με το αίμα του ραντίζω τα σύννεφαγι’ αυτό είμαι τόσο τρυφερός μαζί του Το σκιάχτρο είναι ένας άγγελος στη γητο τρίτο μάτι μιας ζωηρής πεταλούδαςτη βασανίζω να μου πει τα μελλούμενακι όταν ομολογήσει της μαδάω τα φτερά Αυτό το σκιάχτρο δεν είναι καν θηρίοθα μπορούσε να τρώει σε χρυσό δίσκοτου […]

Χιόνης Αργύρης: Τα παιδιά μας

Τα παιδιά μας δεν μοιάζουνε σε μας·Το πρόσωπό τουςδεν έχει τίποτ’ από τη σκασμένη πέτρα,τα μάτια τους δεν έχουν το χρώμα του θανάτουκι η καρδιά τους είναι πιο απαλήκι απ’ την καρδιά του ζαρκαδιού. Τα παιδιά μας μοιάζουμε στα όνειρά μας.Κάποτε, όταν υπήρχε ακόμα ο ύπνος,ονειρευτήκαμε κάτι ρόδινες άνοιξες,κάτι ξανθά καλοκαίρια,ονειρευτήκαμε ότι ανθίζει το κορμί […]

Αθανασούλης Κρίτων: Απόσπασμα από την διαθήκη μου

Δεν θέλω να γενείς περίγελος του κόσμου.Σου αφήνω τον ίδιον ήλιο που άφησε σε μέναο πατέρας. Τ’άστρα θα φέγγουνε ίδια, οι νύχτεςίδια θα σε καλούν σε γλυκόν ύπνο,η θάλασσα θα σε γεμίζει όνειρα. Σ’αφήνωτο πικραμένο μου χαμόγελο να το ασωτέψεις,όμως μη με προδώσεις. Σήμερα ο κόσμος τούτοςείναι φτωχός. Ματώθηκε πολύ ο κόσμος τούτοςκι απόμεινε φτωχός. […]

Βαβούρης Σταύρος: Ένας λόγος για την εγκαρτέρηση και τη φυγή

Ο ουρανός κοιτάζει, όπως συνήθως, σκοτεινός.Μετέχει, δεν μετέχει;Είναι κάτι που δεν θα καταλάβουμε ποτέ.Όπως κάθε μέρα συννεφιάζει και ξανοίγεικατά τις κυκλικές του διαθέσεις μη ρωτήσεις.Δεν υπάρχει ελπίς νʼ αποκριθείή να κάνει απλώς, έστω, μια νύξηνα υποδείξει κάπως μια κατεύθυνσηνα κάνει ένʼ αόριστο σινιάλο.Όχι,τέτοια πιθανότης δεν υπάρχει. Όσο για κάτω, εδώείναι μιʼ άλλη ιστορία:Πράγματα δυστυχώς καθορισμένα […]

Δαλακούρα Βερονίκη: Οροπέδιο

Ευλογημένος εσύ που έκρυψες τον σπόροστα εργόχειρα της γυναίκας.Πίσω από τη μαγεία η ασέλγειαασθμαίνοντας ρίχνει την τελευταία ζαριά.Αυτός που ψάχνει για νερό είναι ραβδοσκόπος πουμόνο σε θάλασσα πλανιέται γιατίτο οροπέδιο ξεχάστηκε. Κι αυτή η πλάνη, χειρότερη από την πρώτη,τον κάνει να βγειαπό μέσα τουλάμνει μ’ όση δύναμη απομένειστα μαλλιάμεταμορφωμένασε δέντρο

Τριανταφύλλου Μαρώ: Παλαιστίνη

Επτά χρόνια αργότερα σ’ ένα σπίτι των νεκρών αδειάζουν οι δήμιοι του χτες το χρυσό ποτήρι. Ιγκεμπορ Μπάχμαν 1. Σαν έφυγε από τις Σάρδεις ο Κύρος, εμπιστεύτηκε τον θησαυρό του Κροίσου στον Λυδό Πακτύη. Μα εκείνος, πριν ακόμα καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός των αλόγων του βασιλιά, με το χρυσάφι αυτό οργάνωσε στρατό και παρακίνησε τους Λυδούς […]