…Η λύπη κάθε παλίροιας αφήνει πίσω λάσπες, φύκια, ψόφια κοχύλια. Είναι η απέραντη ύπουλη άμμος, είναι και τα πανύψηλα βράχια καμάρες, όπου το κύμα βογκάει ίδιο ζοφερό όπως στη Σκιάθο στα λαλάρια – αντίγραφο. Είναι βαθύτερά εκεί τα νερά, άγρια. Τα πάθη του κόσμου. Ο κόσμος είναι ίδιος παντού, της πέρασε για πρώτη φορά εικόνες που επαναλαμβάνονται, τοπία αρχετυπικά. Μπαίνοντας σε πόλεις που μοιάζουν μεταξύ τους, τοπία που επαναλαμβάνονται στο παρελθόν που ξεγελά, στο μέλλον που δεν ξέρει τίποτα ακόμα. Στον πάτο αυτού του νταμαριού που είναι η ζωή μας, με όλα της τα λάθη ψάχνει να βρει τι είναι αυτό που λες πραγματικότητα. Φωτοσκίαση ή στάμπα καθαρή, θόλος υπέροχος ή σβούρα για παιδιά… Επτά μικρά πεζά, επτά ταξίδια – από την ανακάλυψη μέχρι τη συνειδητοποίηση, στον πόνο του κόσμου όλου, τέλος την προσευχή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
