Μια θάλασσα ακοίμητη και ανεξιχνίαστη. Ένα μικρό απομονωμένο νησί γεμάτο μύθους και ιστορίες. Ο Ιωάσαφ, ένα όμορφο αγόρι που το ερωτεύεσαι. Οι γυναίκες του Κάτω Γιαλού, πλάσματα απλησίαστα και παράξενα. Μια φάλαινα, ένα υπερφυσικό ον, μια θεότητα. Ένας εφοπλιστής και οι Κινέζοι επενδυτές που θέλουν να χτίσουν ένα λιμάνι. Δύο φόνοι και μία εξαφάνιση που ζητάνε να εξιχνιαστούν. Ένα τραύμα, μια αναπηρία που πρέπει να επουλωθεί. Αυτό είναι το παράξενο σύμπαν της Λυσιάνας, ενός δεκαπεντάχρονου κοριτσιού που προσπαθεί να κατανοήσει τα μυστήρια γύρω της και μέσα της, να πιστέψει ξανά στη ζωή και στα θαύματα. Το μυθιστόρημα του Γιώργου Χατζόπουλου είναι μια αλληγορική ιστορία ενηλικίωσης, κάθαρσης και πολιτικής οικολογίας, γραμμένη με όρους μαγικού ρεαλισμού.
Σε ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης, κυρίαρχο στοιχείο της πλοκής το αστυνομικό εύρημα – οι φόνοι και η εξαφάνιση μιας αρχαιολόγου. Η εξιχνίασή τους, αφηγηματικά, προχωρά και συνυφαίνεται με τους άλλους αναβαθμούς ανάγνωσης. Το εύρημα αυτό γίνεται, ταυτόχρονα, το όχημα για ένα αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο. Σε αυτό το μικροσκοπικό νησί, που ένα μέρος των ανθρώπων κρατά ζωντανό το παραδοσιακό του χρώμα, οι φόνοι φαίνεται να είναι το αποτέλεσμα της βίαιης σύγκρουσης ανάμεσα στην αλόγιστη οικονομική ανάπτυξη και την ανάγκη διατήρησης της ταυτότητας του τόπου. Πίσω από τη βιτρίνα της «επένδυσης» αποκαλύπτονται παιχνίδια εξουσίας και υποψίες για υποθαλάσσια αρχαιοκαπηλία. Το έγκλημα γίνεται σύμβολο της αποικιοποίησης της μνήμης και της φύσης από το σύγχρονο οικονομικό κέρδος.
Και αν αυτό είναι το κομμάτι του βιβλίου που με ρυθμό κινηματογραφικό κρατά την αγωνία μέχρι τέλους, το υπόλοιπο είναι μια σπουδή στο πώς ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε το παρελθόν –το συλλογικό αλλά και το ατομικό– καθορίζει την πορεία προς το μέλλον.